غزل ۲۳۹ - دل بجذب خواری خود جور دشمن می کشد

دل بجذب خواری خود جور دشمن می کشد
شیشه ما سنگ از دست فلاخن می کشد ۱

نشنود گر بوی خار از دامن صد پاره اش
سالک راه طلب کی پا بدامن می کشد ۲

تا لبم را بسته شرم عشق می سوزم ز رشک
هر کجا بینم که دودی سرز روزن می کشد ۳

از مغیلان کار سوزن گیر در راه طلب
نیست سالک آنکه خار از پا بسوزن می کشد ۴

کشته ما را اگر ننواخت برق حادثات
نیست غافل انتظار وقت خرمن می کشد ۵

در بیابان طلب تشنگی بر دم بخاک
از مزار من چراغ مرده روغن می کشد ۶

گر بهجران شادمانم از امید وصل اوست
در قفس بلبل صفیر از شوق گلشن می کشد ۷

بخت ما هر جا که بزم عشرتی سامان کند
شیشه راه سنگ می بیند چو گردن می کشد ۸

در کنار خویشتن پروردمش عمری کلیم
اشک کم فرصت که لشکر بر سر من می کشد ۹