غزل ۱۶۲ - آن جنگجو که هیچ ملال از جفا نداشت

آن جنگجو که هیچ ملال از جفا نداشت
صلحش بسان رنجش عاشق بقا نداشت ۱

دل از هجوم درد تو شرمندگی کشید
ویرانه حیف درخور سیلاب جا نداشت ۲

شمعم زباد دامن فانوس می کشد
آن محنتی که در ره باد صبا نداشت ۳

ازهای های گریه من تا دلش گرفت
دیگر چو آب تیغ سر شکم صدا نداشت ۴

بر سینه خط زخم چه خوانا نوشته ای
داغ ارچه بود حاجت این نقطه ها نداشت ۵

روزی هزار بار اگر گریه دیده را
می شست بیتو خانه چشمم صفا نداشت ۶

گر آب و دانه در قفس مرغ دل نبود
صیاد را چه جرم، قفس این فضا نداشت ۷

از گریه ام که زیب عروسان گلشنست
پای گلی نبود که رنگ حنا نداشت ۸

دل ترک آشنائی ما زود کرد و رفت
زان شد پسند یار که عیب وفا نداشت ۹

دست جنون لباس چو کند از بر کلیم
چون غنچه رخت زیر بزیر قبا نداشت ۱۰