غزل ۹۶ - چمن ز سردی ایام برگ و بار گذاشت

چمن ز سردی ایام برگ و بار گذاشت
خوش آنکه عاریتی را به اختیار گذاشت ۱

به سست سردی فصل خزان کنون باید
هوای زهد خنک را به یک کنار گذاشت ۲

خزان رسید و به آزادگی ثمر شد نخل
فشاند برگ به شکر همین که بار گذاشت ۳

تو نیز پنجه ز می رنگ کن که باد خزان
حنا به دست عروسان شاخسار گذاشت ۴

چو سایه در قدم شاهدان بستان باش
که برگ ریز به پای همه نگار گذاشت ۵

دلم به حلقه ی زلف نگار خود را بست
به این وسیله سری در کنار یار گذاشت ۶

ز انقلاب سپهر دو رو عجب دارم
که بی قراری ما را به یک قرار گذاشت ۷

چنان ممیر که چیزی بماند از تو به جا
به غیر نام نباید به یادگار گذاشت ۸

چه می توان ز پریشان تیره روز گرفت
کلیم دعوی دل را به زلف یار گذاشت ۹