غزل ۷۳ - زان سینه چه راحت که ره زخم بدر نیست

زان سینه چه راحت که ره زخم بدر نیست
بادی نخورد بر دل اگر خانه دو در نیست ۱

با این همه تنگی که نصیب دهن اوست
داغم که چرا روزی ارباب هنر نیست ۲

چشمت غم آن زلف سیه روز ندارد
از ماتم همسایه درین خانه خبر نیست ۳

از خضر مکش منت بیجا، بره عشق
کز بحر ره قافله موج بدر نیست ۴

زان غمزه بدل می رسدم از ره دیده
صد زخم که در پیش رهش سینه سپر نیست ۵

از چرخ چه مینالی اگر بخت نداری
بی طالعی طفل ز تقصیر پدر نیست ۶

زین صرفه که در طینت ایام سرشتند
در باغ جهان مایه اگر هست ثمر نیست ۷

گر بار به دوزخ نگشائیم چه سازیم
ما را که مطاعی بجز از هیزم تر نیست ۸

در خاک وطن تخم مرادی نشود سبز
بیهوده کلیم اینهمه سرگرم سفر نیست ۹