غزل ۲۸ - به غیر خانه ی زنجیر و دیده ی تر ما

به غیر خانه ی زنجیر و دیده ی تر ما
کدام خانه که ویران نگشت بر سر ما ۱

به حیرتم که خبر چون به سنگ حادثه رفت
که صلح کرد می مدعا به ساغر ما ۲

زگرمی تب ما تا شود طبیب آگه
کفی سپند فشاند بروی بستر ما ۳

به سینه صافی و روی گشاده چون ما نیست
مگیر آینه گو خویش را برابر ما ۴

ازین سرایت سرگشتگی توان دانست
که همچو گردش دامست سیر اختر ما ۵

دل از جفای که نالد شکایت از که کند
به شهر طفلان فتاده مرغ بی پر ما ۶

دگر چه بخیه چه مرهم زهر دو کار گذشت
که زخم همچو قفس گشت دور پیکر ما ۷

کدام بزم طرب را جدا زروی تو دید
که می زآب سیه شد به چشم ساغر ما ۸

دماغ درد سر دولت از کجاست کلیم
گرفتم اینکه هما سایه کرد بر سر ما ۹