غزل ۹ - بگذاشتم به هم بد و نیک زمانه را

بگذاشتم به هم بد و نیک زمانه را
آزاده ام، نه دام شناسم، نه دانه را ۱

سرمای سرد مهری گل بود در چمن
آتش زدیم خار و خس آشیانه را ۲

کنج قفس بایمنی او بهشت نیست
بی دام دیده ایم ازین گوشه دانه را ۳

از حلقه های زلف تو داغم که می دهند
انگشتر سلیمان انگشت شانه را ۴

تیر مراد من به هدف بر نمی خورد
در خانه ی کمان بنهم گر نشانه را ۵

خواهم اگر زگوشه ی عزلت برون روم
گم می کنم زنابلدی راه خانه را ۶

در کوی یار سربنه و خود برو، کلیم
با خود مبر امانت این آستانه را ۷