متن درباره‌ی گریه در عشق و تفاوت بین گریه در خلوت و صحبت است. گریه در خلوت برای آرامش و در صحبت برای نمایش شور و اشتیاق است، اما هر دو از رعونات نفس محسوب می‌شوند. عاشق تا زمانی که به خود بازنگردد، گریه نمی‌کند. داستانی از یک پیر طریقت نقل شده که در آن زنی در حضور پیر مشغول شانه زدن موهایش بود و وقتی خواست سر بپوشاند، پیر گفت او در حال حاضر بی‌شعور است و در عالم حضور قرار دارد. بعداً وقتی همان زن گریه کرد، پیر گفت حالا حاضر شده و از دریچه‌ی طبیعت به خود نگاه کرده است.

متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار است. همچنین استفاده از اصطلاحات خاص عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.