خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن به شخصی اشاره دارد که نسبش به سلطان سنجر سلجوقی می‌رسد و از فضلا، حکما و عرفا بوده است. او در رباعی‌ای خود به این نسب افتخار می‌کند و همچنین به صفات نیکوی مانند خوی خوش، تسلیم و رضا اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که محرومیت از این صفات، داغ بزرگی است.
متن دارای مفاهیم تاریخی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین استفاده از واژگان ادبی و رباعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
بخش ۹۰ - معین جامی
نسبش به سلطان سنجر سلجوقی می‌رسد. از فضلاء و حکماء و عرفا بوده. خود می‌گوید:
۱
گر نسبتم به سنجر و سلجوق می‌کنند
هستم شهی که خواجه و مخدوم سنجرم ۲
رباعی ۳
خوی خوش تو بهشت و باغ تو بس است
تسلیم و رضا چشم و چراغ تو بس است ۴
ور زانکه نعوذباللّه این وصف تو نیست
محرومی ازین صفات داغ تو بس است ۵
گر نسبتم به سنجر و سلجوق می‌کنند
هستم شهی که خواجه و مخدوم سنجرم ۲
رباعی ۳
خوی خوش تو بهشت و باغ تو بس است
تسلیم و رضا چشم و چراغ تو بس است ۴
ور زانکه نعوذباللّه این وصف تو نیست
محرومی ازین صفات داغ تو بس است ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۸۹ - مجدالدّین طالبه
گوهر بعدی:بخش ۹۱ - محمّد نسوی عَلَیهِ الرّحمة
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
