متن فوق به شرح زندگی، تحصیلات، و آثار مولانا جلال الدین محمد دوانی، دانشمند و عارف ایرانی، می‌پردازد. او در روستایی نزدیک شیراز متولد شد، نزد پدر و سپس در شیراز علوم ادبی و حدیث آموخت. در دوران جوانی به شهرت رسید و در دوره‌های حکومتی مختلف مناصبی مانند صدارت و قضاوت را بر عهده گرفت. او همچنین به هندوستان سفر کرد و آثاری برای سلاطین آنجا نوشت. از جمله آثارش حاشیه‌های متعدد، رساله‌ها، و اشعار عرفانی است. او در 80 سالگی درگذشت.
متن حاوی مفاهیم تاریخی، فلسفی، و عرفانی است که برای درک آن‌ها به سطحی از بلوغ فکری نیاز است. همچنین، برخی اصطلاحات تخصصی و اشعار عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
بخش ۳۴ - دوانی کازرونی طابَ ثَراهُ
مرا به تجربه معلوم شد در آخر حال
که قدر مرد به علم است وقدر علم به مال ۲
غرض، تصنیفات جناب علامه بسیار است. مِنْجمله حاشیهٔ قدیم و حاشیهٔ جدید، رسالهٔ زورا، شرح هیاکل، اثبات واجب و اخلاق، حاشیهٔ انوار، حاشیهٔ مطالع و حاشیهٔ شمسیه.مدت هشتاد سال عمر یافت و در سنهٔ ۹۰۸ به ریاض جنت شتافت. از اوست: ۳
مِنْغزلیّاته طابَ ثرَاهُ ۴
از توتامقصودچندان منزلی در پیش نیست
یک قدم بر هر دو عالم نه که گامی بیش نیست ۵
معنیِ درویشی ارخواهی کمال نیستی است
هرکه راهستیِ خود باقی است اودرویش نیست ۶
بندگی کن عشق راوزکفر ودین آزادباش
کزجدال آسوده شدهرکس که اوراکیش نیست ۷
به نور فطرت خود می‌رویم در رهِ عشق
چراغِ خاطر دون همتان چه نور دهد ۸
اگرچه فیض خدا شامل است یکسان نیست
نه هر جبل که تو بینی صدا چو طور دهد ۹
قامت دلکش و رخسار دل افروز ترا
اهل عرفان شجر وآتش موسی خوانند ۱۰
سخن از قد تو گفتم چو دوانی ز آنرو
سخنانم همه در عالم بالا خوانند ۱۱
این رباعی را در مدحت حضرت سلطان اولیا علی مرتضی ؑ گفته ۱۲
ای مصحف آیات الهی رویت
وی سلسلهٔ اهل ولایت مویت ۱۳
سرچشمهٔ زندگی لب دلجویت
محراب نماز عارفان ابرویت ۱۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
