متن درباره قاضی میر حسین میبدی، یکی از بزرگان محققین و مدققین است که به عنوان حکیمی بی‌نظیر و سالکی صافی ضمیر توصیف شده است. او در علوم مختلف مشهور بود و آثار مفیدی به زبان‌های عربی و فارسی از خود به جای گذاشته است، از جمله شرح هدایه، شرح کافیه، طوالع، شمسیه و شرح دیوان ولایت حضرت امیرالمؤمنین. همچنین گاهی شعر می‌گفته و دو رباعی از او در متن ذکر شده است. وفات او در سال 910 هجری اتفاق افتاده است.
متن شامل مفاهیم تاریخی، ادبی و عرفانی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به دانش پایه‌ای در این زمینه‌ها دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق و غم در رباعی‌ها ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد.
بخش ۲۳ - حسین یزدی نَوَّرَ اللّهُ رَوْحَهُ
رباعی ۲
دانا که به رای دوستان در کار است
پیوسته ز شاخِ عمر برخوردار است ۳
هرچند ترا دولت و نصرت یار است
صد دوست کم است و دشمنی بسیار است ۴
آن دل که تو دیدیش ز غم خون شد و رفت
وز دیدهٔ خون گرفته بیرون شد و رفت ۵
روزی به هوایِ عشق سیری می‌کرد
لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
