صفی الدین اسحق، معروف به شیخ العارفین و برهان الواصلین، از عرفا و بزرگان تصوف است که نسبش به امام موسی الکاظم می‌رسد. او در ابتدای سلوکش مشتاق صحبت اولیا بود و برای خدمت به آنها مراحل بسیاری را پیمود. در شیراز با مشایخ ارتباط داشت و به راهنمایی آنها به شیخ زاهد گیلانی پیوست. پس از ملاقات، ارادت خاصی به او پیدا کرد و حتی به افتخار مصاهرت با وی نائل شد. گفته می‌شود ارادت شیخ زاهد گیلانی به رکن الدین سجاسی می‌رسد. صفی الدین اسحق بیش از سی سال به هدایت و ارشاد طالبان پرداخت و بیش از صد هزار نفر را تربیت کرد. او در سال 735 درگذشت. اگرچه اشعار او چندان شناخته شده نیست، بیتی از او در تذکره‌ها باقی مانده است.
متن شامل مفاهیم عرفانی و تاریخی است که برای درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آگاهی تاریخی نیاز دارد. همچنین، ممکن است برخی اصطلاحات تخصصی تصوف برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
بخش ۹۰ - صفی الدین اردبیلی طاب ثراه
آه ازاین ذکرفسرده،چندازین فکر دراز
آه‌های آتشین و چهره‌های زرد کو ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
