شماره ۲۳۸ - رخ خویش اگر نمائی دل عالمی ربائی

رخ خویش اگر نمائی دل عالمی ربائی
دو جهان بهم برآید ز نقاب اگر برآئی ۱

ز مشارق هویت چو بتابد آفتابت
ز ظلال اثر نماند ز کمال روشنائی ۲

هله ای شه مجرد بنمای طلعت خود
نه توئی بهل نه اوئی نه منی بمان نه مائی ۳

غم خویش با که گویم بکدام راه پویم
خبر تو از که جویم تو که در صفت نیائی ۴

بجمال لایزالت بکمال بیزوالت
بگداز هستی ما که نماند این جدائی ۵

دل و دین چو میربائی ز پس هزار پرده
چه قیامتی که باشد چو نقاب برگشائی ۶

چو بنزد تست روشن که بحسن بی نظیری
عجب ار جمال خود را بکسی دگر نمائی ۷

چو خلیل عشق اوئی مگریز ز آتش دل
که گل و سمن بروید چو بآتش اندرآئی ۸

تو سبوی پر ز آبی بکنار بحر وحدت
اگرت سبو شکسته تو شکسته دل چرائی ۹

ز لباس هستی خود چو حسین شو مجرد
پس از آن درآ بدریا که تو مرد آشنائی ۱۰