این متن داستانی تمثیلی از یک روباه و یک شیر است که در آن روباه با زیرکی خود از موقعیت خطرناک فرار میکند و شیر را فریب میدهد. سپس متن به مفاهیم فلسفی و عرفانی مانند نور، روح، و ظاهر و باطن انسان میپردازد و تفاوت بین ظاهر و حقیقت را بررسی میکند.
متن شامل مفاهیم فلسفی و عرفانی پیچیدهای است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ظاهر و باطن و تفاوت بین نور و ظرف ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
بخش ۱۲۶ - صید کردن شیر آن خر را و تشنه شدن شیر از کوشش رفت به چشمه تا آب خورد تا باز آمدن شیر جگربند و دل و گرده را روباه خورده بود کی لطیفترست شیر طلب کرد دل و جگر نیافت از روبه پرسید کی کو دل و جگر روبه گفت اگر او را دل و جگر بودی آنچنان سیاستی دیده بود آن روز و به هزار حیله جان برده کی بر تو باز آمدی لوکنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر
پارهپاره کَردَش آن شیرِ دَلیر ۱
تشنه شُد از کوششْ آن سُلطانِ دَد
رَفت سویِ چَشمه تا آبی خورَد ۲
روبَهَک خورْد آن جِگَربَند و دِلَش
آن زمان چون فُرصتی شُد حاصِلَش ۳
شیر چون وا گشت از چَشمه به خَور
جُست در خَر دل نه دل بُد نه جِگَر ۴
گفت روبَهْ را جِگَر کو؟ دل چه شُد؟
که نباشد جانِوَر را زین دو بُد ۵
گفت گَر بودی وِرا دلْ یا جِگَر
کِی بِدین جا آمدی بارِ دِگَر؟ ۶
آن قیامَت دیده بود و رَسْتخیز
وان زِ کوه اُفتادن و هَوْل و گُریز ۷
گَر جِگَر بودی وِرا یا دلْ بُدی
بارِ دیگر کِی بَرِ تو آمدی؟ ۸
چون نباشد نورِ دل دل نیست آن
چون نباشد روح جُز گِل نیست آن ۹
آن زُجاجی کو ندارد نورِ جان
بَوْل و قارورهست قِنْدیلَش مَخوان ۱۰
نورِ مِصْباح است دادِ ذوالْجَلال
صنْعَتِ خَلْق است آن شیشه وْ سُفال ۱۱
لاجَرَم در ظَرْف باشد اِعْتِداد
در لَهَبها نَبْوَد اِلّا اِتِّحاد ۱۲
نورِ شش قِنْدیل چون آمیختند
نیست اَنْدَر نورَشانْ اَعْداد و چند ۱۳
آن جُهود از ظَرْفها مُشرک شُدهست
نورْ دید آن مُؤمن و مُدْرِک شُدهست ۱۴
چون نَظَر بر ظَرْف اُفْتَد روح را
پَس دو بیند شَیْث را و نوح را ۱۵
جو که آبش هست جو خود آن بُوَد
آدمی آن است کو را جان بُوَد ۱۶
این نه مَردانَند اینها صورَتَند
مُردهٔ نانَند و کُشتهیْ شَهْوَتَند ۱۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.