شیخ به مریدی که از ترس گرسنگی و قحطی نگران بود، میگوید که نگرانی برای نان بیجا است و رزق از سوی خداوند تضمین شده است. او مرید را به توکل و صبر دعوت میکند و یادآور میشود که رزق مانند عاشقی به سوی انسان میآید و نیازی به نگرانی نیست.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، نیاز به درک مفاهیمی مانند توکل، صبر و رزق الهی دارد که معمولاً برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
بخش ۱۲۴ - حکایت مریدی کی شیخ از حرص و ضمیر او واقف شد او را نصیحت کرد به زبان و در ضمن نصیحت قوت توکل بخشیدش به امر حق
سویِ شهری نان بِدان جا بود تَنگ ۱
تَرسِ جوع و قَحْط در فِکْرِ مُرید
هر دَمی میگشت از غَفْلَت پَدید ۲
شیخْ آگَهْ بود و واقِف از ضَمیر
گفت او را چند باشی در زَحیر؟ ۳
از برایِ غُصّهٔ نانْ سوختی
دیدهٔ صَبر و تَوکُّل دوختی ۴
تو نهیی زان نازنینانِ عَزیز
که تورا دارند بیجَوْز و مَویز ۵
جوعْ رِزْقِ جانِ خاصانِ خداست
کِی زَبونِ هَمچو تو گیج گداست؟ ۶
باش فارغْ تو از آنها نیستی
که دَرین مَطْبَخ تو بینانْ بیسْتی ۷
کاسه بر کاسهست و نانْ بر نانْ مُدام
از برایِ این شِکَمخوارانِ عام ۸
چون بِمیرَد میرَوَد نانْ پیش پیش
کِی زِ بیمِ بینَوایی کُشته خویش ۹
تو بِرَفتی مانْد نانْ بَرخیز گیر
ای بِکُشته خویش را اَنْدَر زَحیر ۱۰
هین تَوکُّل کُن مَلَرزان پا و دست
رِزْقِ تو بر تو زِ تو عاشقتَر است ۱۱
عاشق است و میزَنَد او مولْمول
که زِ بیصَبریْت داند ای فُضول ۱۲
گَر تو را صَبری بُدی رِزْق آمدی
خویشتن چون عاشقانْ بر تو زَدی ۱۳
این تَبِ لَرْزه زِ خَوْفِ جوع چیست؟
در تَوکُّل سیر میتانَند زیست ۱۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.