این متن عرفانی از مولانا جلالالدین بلخی است که در آن به اهمیت پاکسازی قلب از ناپاکیها و پر کردن آن با عشق الهی اشاره میشود. شاعر بیان میکند که قلب باید از هرگونه آلودگی پاک شود تا بتواند عکس زیبای عشق خدا را در خود منعکس کند. او از تمثیل آب و تصویر منعکسشده در آن استفاده میکند تا مفهوم پاکی درون و ضرورت زدودن ناخالصیها را بیان کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عرفانی دارد. همچنین، استفاده از تمثیلها و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
بخش ۱۱۹ - دانستن شیخ ضمیر سایل را بی گفتن و دانستن قدر وام وامداران بی گفتن کی نشان آن باشد کی اخرج به صفاتی الی خلقی
او بِدادیّ و بِدانِسْتی ضَمیر ۱
آنچه در دل داشتی آن پُشتْخَم
قَدْرِ آن دادی بِدو نه بیش و کَم ۲
پَس بِگُفتَندی چه دانستی که او
این قَدَر اندیشه دارد ای عَمو؟ ۳
او بِگُفتی خانهٔ دل خَلْوَت است
خالی از کُدْیه مِثالِ جَنَّت است ۴
اَنْدَرو جُز عشقِ یَزدان کارْ نیست
جُز خیالِ وَصْلِ او دَیّارْ نیست ۵
خانه را من روفْتَم از نیک و بَد
خانهاَم پُرَّست از عشقِ اَحَد ۶
هرچه بینم اَنْدَرو غیرِ خدا
آنِ من نَبْوَد بُوَد عکسِ گدا ۷
گَر در آبی نَخْل یا عُرجون نِمود
جُز زِ عکسِ نَخْلهیی بیرون نبود ۸
در تَکِ آب اَرْ بِبینی صورتی
عکسِ بیرون باشد آن نَقْش ای فَتی ۹
لیکْ تا آب از قَذیٰ خالی شُدن
تَنْقیه شَرط است در جویِ بَدَن ۱۰
تا نَمانَد تیرگیّ و خَسْ دَرو
تا اَمین گردد نِمایَد عکسِ رو ۱۱
جُز گِلابه در تَنَت کو ای مُقِل؟
آبْ صافی کُن زِ گِل ای خَصْمِ دل ۱۲
تو بَر آنی هر دَمی کَزْ خواب و خَور
خاک ریزی اَنْدَرین جو بیش تَر ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.