این شعر بیانگر درد و رنج شاعر از بیعدالتی و جفای دیگران است. شاعر از دوری عزیزان، ذلت و خواری آنان، و بیتوجهی به ارزشهای انسانی شکایت میکند. او با تصاویر شاعرانه مانند شمع سوزان و اشک ریزان، احساسات خود را بیان میکند و در پایان، از عشق و یاد معشوق به عنوان تسلیبخش دردها یاد میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات بهکار رفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۱۱۲ - تا چند باشی از ما گریزان
مادر قفایت افتان و خیزان ۱
تا چند باشیم چون شمع سوزان
با شعلۀ آه، با اشک ریزان ۲
تا چند بینند اهل بصیرت
جور دمادم از بی تمیزان ۳
بنهاده تا چند بر خاک ذلت
روی مذلت خیل عزیزان ۴
بیداد خوبان خوبست لیکن
ای سنبل تر قدری به میزان ۵
گر خون ما را جانا بریزی
لیک آبروی ما را مریزان ۶
تا یاد موی و بوی تو کردم
آهوی طبعم شد مشک بیزان ۷
گر مفتقر را پیرایه ای نیست
نبود به ار حسن در بی جهیزان ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.