شاعر در این متن از رهایی از نگرانیهای ناشی از رقبا و افکار منفی سخن میگوید. او تصمیم میگیرد به جای پیشبینیهای منفی، شیوههای رندی و مستی را پیشه کند و با عشق، ترسهای خود را از بین ببرد. همچنین، او به وحدت و یکپارچگی دل میدهد و راه صدق و صفا را برای رسیدن به وفا انتخاب میکند. در نهایت، شاعر از جوشش عشق در سینهاش میگوید و درمان درد دلش را در این عشق مییابد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۹۶ - از رقیبان تو تا چند من اندیشه کنم
بیخ اندیشۀ بد را چه خوش از ریشه کنم ۱
پیش بینی کند از مرحلۀ عشقم دور
شیوۀ رندی و مستی پس از این پیشه کنم ۲
بیشۀ شیر هوا را بزنم آتش عشق
تا کی از کم خردی بیمی از این بیشه کنم ۳
ریشۀ تفرقه را بر کنم از این دل ریش
تا که در گلشن توحید مگر ریشه کنم ۴
از ره صدق و صفا راه وفا گیرم پیش
تا به کی پیروی خلق جفا پیشه کنم ۵
مفتقر سینه زند جوش ز سودای نگار
چارۀ درد دل خویش از این شیشه کنم ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.