این شعر بیانگر درد و رنج عاشقانه و ناامیدی از عشق است. شاعر از غم عشق، ناکامیها و تلخیهای زندگی میگوید و اشاره میکند که عاشق به دنیا و خوب و بد آن بیتفاوت است. همچنین، تأکید دارد که عشق واقعی فراتر از طمعهای دنیوی است و سالک باید به درون خود بنگرد تا حقیقت را بیابد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و تلخی زندگی نیاز به بلوغ فکری دارد تا به درستی درک شود.
شماره ۶۲ - گرچه عمریست که دل از غم عشقت ریش است
لیک چندیست که این غائله بیش از پیش است ۱
بهرۀ من همه زان نخل شکر بر زهر است
قسمت من همه زان چشمۀ نوشین نیش است ۲
هر که شد طرۀ هندوی ترا حلقه بگوش
گر بگویند عجب نیست که کافر کیش است ۳
عاشق اندیشه ندارد ز بدو نیک جهان
آری اندیشه گری پیشۀ دور اندیش است ۴
هر که در حلقۀ آن زلف پریشان زده دست
پای او بر سر هر تفرقه و تشویش است ۵
کامرانیّ دو گیتی طمع خام بود
همت عاشق دلسوخته از آن بیش است ۶
روی در خلوت دل کن که تو بیگانه نئی
آنچه سالک طلبد گر نگرد در خویش است ۷
مفتقر همت پاکان ز قلندر مطلب
هر که در فقر و فنا زد قدمی درویش است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.