این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و ارادت شاعر به معشوق الهی است. شاعر با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا، مانند مقایسه معشوق به کعبه و طور سینا، عمق عشق و نیاز خود را نشان میدهد. او خود را سرگشته و نیازمند لطف معشوق میداند و آرزوی وصال را دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، درک زیباییهای ادبی و معنوی این شعر نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
شماره ۳۹ - ای روی تو قبلۀ حاجاتم
وی کوی تو طور مناجاتم ۱
مصباح جهان افروز ترا
از پرتو لطف تو مشکوتم ۲
گر سینه شود سینا چه عجب
گر جلوه کنی به میقاتم ۳
تا خاک نشین ره تو شوم
شد جام جهان بین مرآتم ۴
گر گوهر معرفت اندوزم
گنجینۀ کل کمالاتم ۵
معمورۀ حسن تو کرده مرا
سرگشتۀ کوی خراباتم ۶
گر بندۀ خویشم گردانی
بیزار ز کشف و کراماتم ۷
ای یوسف حسن ازل نظری
کز عشق تو تا بابد ماتم ۸
این است کلافۀ مفتقرت
این است بضاعت مزجاتم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.