این شعر عاشقانه بیانگر عشق عمیق و بی‌پایان شاعر به معشوق است. شاعر از دل‌هایی می‌گوید که از عشق شکفته‌اند و هر چه گفته‌اند از زیبایی معشوق گفته‌اند. غم عشق از ازل تا ابد بیدار است و هر نغمه‌ای که شنیده می‌شود، از معشوق است. شاعر خود را اسیر عشق معشوق می‌داند و اشک‌هایش حقیقت راز نهفته را آشکار می‌کنند. عشق واقعی تنها برای کسانی است که طاقت آن را دارند و این غم عشق، هرگز به آسانی از دست نمی‌رود.
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از اصطلاحات و استعاره‌های ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل احساسات و تجربیات بیان‌شده در شعر نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۳۵ - آن دل که ز عشق چه غنچه شکفت
هر نکته که گفت ز حسن تو گفت ۱
بیدار غمت از صبح ازل
تا شام ابد یک لحظه نخفت ۲
گوش دل هر هوشیار دلی
هر نغمه شنفت هم از تو شنفت ۳
مژگان من دلرفته ز دست
جز خاک ره کوی تو نرفت ۴
از اشک و سرشک روان دلم
پیداست حقیقت راز نهفت ۵
آندل که نگشته ز طاقت طاق
حاشا که بود با عشق تو جفت ۶
این غم که نصیب مفتقر است
هرگز ندهد از دست به مفت ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
