شاعر در این متن از درد عشق و دوری از معشوق میگوید. او خود را آواره، سرگشته و رنجور توصیف میکند و از آه سوزان دلش سخن میگوید. با وجود بیزاری از این وضعیت، همچنان نیازمند معشوق است و از آسیب زدن به خاطر نازکش میترسد. شاعر خود را مستمند و دیوانهوار عاشق معرفی میکند و این را سرمایه و ابزار زندگی خود میداند.
متن دارای مضامین عاشقانهی عمیق و احساسات پیچیده است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۳۴ - بخدا که ز غیر تو بیزارم
وز خویش همیشه در آزارم ۱
آوارۀ کوه و بیابانم
سرگشتۀ کوچه و بازارم ۲
چون مرغ شب آویزم همه شب
روزانه چه بلبل گلزارم ۳
در خرمن نه فلک آتش زد
یک شعله ز آه دل زارم ۴
رنجورم و باز مرنجانم
بیزارم و باز نیازارم ۵
آن خاطر نازک را ترسم
کز زاری خویش بیازارم ۶
من مفتقر سودا زده ام
اینست متاعم و ابزارم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.