این شعر به موضوع طمع و پیامدهای منفی آن میپردازد. شاعر از طمع به عنوان عاملی که دل را میبندد، تن را میآزارد و انسان را به ذلت میکشاند، یاد میکند. او از مخاطب میخواهد که یا طمع را رها کند یا با آن مقابله نماید. همچنین، شاعر بر اهمیت قناعت و دوری از طمع تأکید دارد.
مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی موجود در شعر، مانند طمع، قناعت و ذلت، برای درک و تجزیهوتحلیل به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارند. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند و از آن درس بگیرند.
شماره ۲۰ - ای بسته دل اندر خوان طمع
وی خسته تن از پیکان طمع ۱
ای مرغ دلت پیوسته کباب
از نائرۀ سوزان طمع ۲
فریاد که آب رخت را ریخت
بر خاک مذلت، نان طمع ۳
حیف است یوسف طبع عزیز
در بند و غل زندان طمع ۴
از گنج قناعت بی خبری
ای دل که شدی ویران طمع ۵
یا آنکه بنه دندان به جگر
یا آنکه بکش دندان طمع ۶
یا گوش بهر بد و نیک بده
یا آنکه به بند زبان طمع ۷
بر حالت مفتقرت جانا
رحمی کن و بستان جان طمع ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.