این شعر عاشقانه و عرفانی از تأثیرات عشق و جمال معشوق بر شاعر سخن میگوید. شاعر از غمزههای معشوق، آتش عشق او در وجودش، و آشوبی که دو زلف او در جانش ایجاد کرده، مینالد. همچنین، از بیلطفی معشوق و نازهای او که باعث رنجش شده، شکایت میکند.
این شعر دارای مضامین عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند «غمزه»، «فتنه»، و «آشوب» نیاز به درک عمیقتری از عواطف انسانی دارند که معمولاً در سنین بالاتر قابل درک است.
شماره ۱۷ - برقی از غمزۀ مستی زد
آتش در خرمن هستی زد ۱
تا فتنۀ آن رخ جلوه نمود
بنیاد مرا چه شکستی زد ۲
هندوی دو زلفش آشوبی
در جان یگانه پرستی زد ۳
رفتم که ببوسم پایش را
از بی لطفی سر دستی زد ۴
بالای بلندش را نازم
کز ناز قدم بر پستی زد ۵
صد همچو مفتقر خود را
تیری بفکند و بشستی زد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.