خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. او از طالع بد خود می‌نالد که او را به خاک سیاه نشانده و از بی‌توجهی معشوق شکایت دارد. شاعر خود را سوخته‌ای از عشق و نیازمند لطف معشوق می‌داند و از این که معشوق به او توجهی نکرده است، اظهار ناراحتی می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، بیان رنج و اندوه در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.
شماره ۷ - مهر تو رسانده بماه مرا
مهر تو رسانده بماه مرا
وز چه بذروۀ جاه مرا ۱
افسوس که طالع تیرۀ من
بنشاند به خاک سیاه مرا ۲
جز خرقۀ فقر و فنا نبود
تشریف عنایت شاه مرا ۳
عمری بدرش بردیم پناه
نگرفت دمی به پناه مرا ۴
در رهگذرش چون خاک شدم
بگذشت و نکرد نگاه مرا ۵
چون گرد دویدم در عقبش
بگذشت و گذاشت براه مرا ۶
سوزانده مرا چندانکه نماند
جز شعلۀ ناله و آه مرا ۷
من سوختۀ تو و مفتقرم
دیگر مستان بگناه مرا ۸
وز چه بذروۀ جاه مرا ۱
افسوس که طالع تیرۀ من
بنشاند به خاک سیاه مرا ۲
جز خرقۀ فقر و فنا نبود
تشریف عنایت شاه مرا ۳
عمری بدرش بردیم پناه
نگرفت دمی به پناه مرا ۴
در رهگذرش چون خاک شدم
بگذشت و نکرد نگاه مرا ۵
چون گرد دویدم در عقبش
بگذشت و گذاشت براه مرا ۶
سوزانده مرا چندانکه نماند
جز شعلۀ ناله و آه مرا ۷
من سوختۀ تو و مفتقرم
دیگر مستان بگناه مرا ۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶ - عمریست که دست و گریبانم
گوهر بعدی:شماره ۸ - ای بستۀ بند هوی و هوس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
