شماره ۳۰۵ - بس که کردم گریه شد خونابم از اعضا تهی

بس که کردم گریه شد خونابم از اعضا تهی
دیده‌ام شد ز انتظار او ز دیدن‌ها تهی ۱

تا شدی از دیده غایب جان ز جسم آمد به لب
مست را پیمان پر شد گشت چون مینا تهی ۲

یافتم دیگر که کاری برنمی‌آید از او
چون سر شوریده ما گشت از سودا تهی ۳

خشک شد با آنکه چشمم چشمه زاینده بود
از هجوم گریه آخر گشت این دریا تهی ۴

چون جرس عمری به سر بردیم در افغان نشد
محمل او ذره‌ای از بار استغنا تهی ۵

پرتو نور تو دارد جلوه در آیینه‌ها
چون نظر برداشتی ماندند قالب‌ها تهی ۶

می بخور قصاب و عشرت کن که در بزم قضا
بادهٔ محنت نشد هرگز ز جام ما تهی ۷