خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، مخاطب را از وابستگی به دنیا و مردم برحذر می‌دارد و او را به آزادگی و پرواز از تعلقات دنیوی دعوت می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویر مختلف مانند مرغ، کرکس، مگس و طوطی، هشدار می‌دهد که نباید در دام حرص و طمع یا حرف‌های دیگران گرفتار شد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر نیازمند درک و تجربه‌ی کافی از زندگی است که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک می‌شود.
شماره ۲۵۱ - تا چون نگه توان شد دور از میان مردم
تا چون نگه توان شد دور از میان مردم
زنهار جا نسازی در خانمان مردم ۱
پرواز گیر ای دل تا کی چو مرغ تصویر
حیران توان نشستن در آشیان مردم ۲
چشم از زنخ بپوشان بردار دست از زلف
نتوان به چاه رفتن با ریسمان مردم ۳
از حرص همچون کرکس تا کی در این بیابان
چشم طمع توان داشت بر استخوان مردم ۴
خاکت به دیده ای نفس شرمی بیار تا چند
پر چون مگس توان زد بر گرد خوان مردم ۵
قصاب همچو طوطی آیینه در برابر
تا چند می‌توان زد حرف از دهان مردم ۶
زنهار جا نسازی در خانمان مردم ۱
پرواز گیر ای دل تا کی چو مرغ تصویر
حیران توان نشستن در آشیان مردم ۲
چشم از زنخ بپوشان بردار دست از زلف
نتوان به چاه رفتن با ریسمان مردم ۳
از حرص همچون کرکس تا کی در این بیابان
چشم طمع توان داشت بر استخوان مردم ۴
خاکت به دیده ای نفس شرمی بیار تا چند
پر چون مگس توان زد بر گرد خوان مردم ۵
قصاب همچو طوطی آیینه در برابر
تا چند می‌توان زد حرف از دهان مردم ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۰ - به بزم دهر حرف دشمنی عام است می‌دانم
گوهر بعدی:شماره ۲۵۲ - بهر قتلم داد پیغامی که من می‌خواستم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
