خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، با استفاده از تصاویر و استعاره‌های عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، تقدیر و امید می‌پردازد. شاعر از نور شب قدر، زخم‌های ناسور، و استعاره‌هایی مانند مار و مور و قصاب برای بیان احساسات و تجربیات خود استفاده می‌کند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر مانند زخم و نیش ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.
شماره ۱۴۷ - چون شامِ قدر بر همه مستور می‌شود
چون شامِ قدر بر همه مستور می‌شود
زین روی پای تا به سرش نور می‌شود ۱
می‌خواستم رهی به تو نزدیکتر به خود
تا می‌روم ز خویش رهم دور می‌شود ۲
مرهم بنه ز نیش که جای خدنگ او
زخمی است کز معالجه ناسور می‌شود ۳
گر چینی دلم ز خدنگ نگاه تو
گردد چو خاک، کاسه فغفور می‌شود ۴
مظلوم بعد مردن ظلم رسد به فیض
ماری چو مرد روزی صد مور می‌شود ۵
قصاب دید چون خم ابروی یار گفت
رزقش حواله از دم ساطور می‌شود ۶
زین روی پای تا به سرش نور می‌شود ۱
می‌خواستم رهی به تو نزدیکتر به خود
تا می‌روم ز خویش رهم دور می‌شود ۲
مرهم بنه ز نیش که جای خدنگ او
زخمی است کز معالجه ناسور می‌شود ۳
گر چینی دلم ز خدنگ نگاه تو
گردد چو خاک، کاسه فغفور می‌شود ۴
مظلوم بعد مردن ظلم رسد به فیض
ماری چو مرد روزی صد مور می‌شود ۵
قصاب دید چون خم ابروی یار گفت
رزقش حواله از دم ساطور می‌شود ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۶ - ز من دل برده دلداری که از اهل وفا رنجد
گوهر بعدی:شماره ۱۴۸ - هر دل که تیر غمزه او را هدف شود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
