شماره ۷۷ - کوی یار است و به هر گوشه بلا ریخته است

کوی یار است و به هر گوشه بلا ریخته است
پا به هرجا که نهی خار جفا ریخته است ۱

دردم از سستی اقبال به درمان نرسد
که نه بهر دل هر خسته دوا ریخته است ۲

تا قیامت دمد از تربت او مهر گیاه
بر دل هر که غمت تخم وفا ریخته است ۳

زنگ از دل کشش مهر تو برداشته است
عارضت بر رخ آیینه صفا ریخته است ۴

ظارهاً آنکه بدین گونه بیاراست تو را
جای نظاره به چشم تو حیا ریخته است ۵

نشکند گر قدح باده سبو می‌شکند
به شکست دل ما سنگ جفا ریخته است ۶

نمکی را که فلک نایدش از عهده برون
لبت آورده و بر دیده ما ریخته است ۷

این نگاری است که در هر سر راهی قصاب
خون صد همچو تویی بی‌سروپا ریخته است ۸