شماره ۲۷۲ - بیاور ساقیا! در دِه من دل خسته را جامی

بیاور ساقیا! در دِه من دل خسته را جامی
که من خود را نمی دانم ز نیک و بد سرانجامی ۱

به امّید وصالش دامن عمرم به ناکامی
برفت از دست و در دستم نیامد دامن کامی ۲

من اوّل بلبلی بودم میان بلبلان گویا
کنون هستم به تنهایی اسیر افتاده در دامی ۳

دلارامم اگر بینی نماند در دل آرامت
که دارد در همه عالم بدین خوبی دلارامی ۴

بر آن بام آن که من دیدم گل خندان همی ماند
عجب دارم اگر روید گلی بر گوشه بامی ۵

مجالی نیست کس را ای دریغا در شبستانش
وگرنه می فرستادم به دست باد پیغامی ۶

بلای عاشقی بردن نباشد کار هر مردی
در آتش زندگی کردن نباشد کار هر خامی ۷

اگر در سر ندارم من خیال روی و مویت را
چه می جویم ز کوی تو به هر صبحی و هر شامی ۸

جلالا جام می بردار و نام و ننگ یک سو نه
که ترک نام اگرگیری برآری در جهان نامی ۹