شماره ۲۳۱ - چند خوری خون دلم، چیست ترا با دل من؟

چند خوری خون دلم، چیست ترا با دل من؟
چند کشم جور و ستم، وا دل من وا دل من ۱

زلف تو دل می طلبد از من بیدل به چه روی
غمزه غارتگر تو بُرْد به یغما دل من ۲

خسته دل غم زده ام تنگ تر است از دهنت
تا دهن تنگ ترا کرد تمنّا دل من ۳

خیل خیالت چو کند بر دل غمدیده گذر
دامن گوهر دهدش دیده دریا دل من ۴

تا نرسد چشم بدان آتش رخسار ترا
بادِ سپندی بر آن عارض زیبا دل من ۵

هر شکن از زلف تو شد مسکن و مأوای دلی
بسته زلف سیهت نیست به تنها دل من ۶

شیشه صاف است دلم سنگ سیاه است دلت
فرق ببین چند بود از دل تو تا دل من ۷

گر چه به نادیدن من هست شکیبا دل تو
لیک به نادیدن تو نیست شکیبا دل من ۸

منع کنندم که جلال از پی دل چند روی
باز گذارید مرا بهر خدا با دل من ۹