شماره ۱۱۶ - دوش شبم را صفت روز بود

دوش شبم را صفت روز بود
در برم آن شمع دل افروز بود ۱

چاکر من دولت بیدار بود
بنده من طالع پیروز بود ۲

یار مرا مونس و دمساز بود
شمع مرا همدم و هم سوز بود ۳

خال بر آن چهره شب قدر بود
زلف بر آن رخ شب نوروز بود ۴

با من بیچاره نمی گشت رام
وین اثر پند بدآموز بود ۵

پرتو رخسار دل افروز او
در دل شب روز نی از روز بود ۶

جان و دلم خسته و مجروح کرد
ناوک چشمش که جگردوز بود ۷

خرّمی اندوخت ز وصلش جلال
گرچه ز هجرانش غم اندوز بود ۸