شماره ۱۰۰ - معاشران که مقیمان کوی خمّارند

معاشران که مقیمان کوی خمّارند
چو بنگری ز دو عالم فراغتی دارند ۱

غلام همّت آن عاشقان آزادم
که مُلک هر دو جهان در نظر نمی آرند ۲

حریف خلوت دردی کشان خمّار است
بتی که خلوتیانش به جان طلبکارند ۳

در آن حریم که خلوت سرای سلطان است
گدای بی سرو پا را یقین که نگذارند ۴

شب دراز تو در خواب ناز و، مشتاقان
بر آستان درت تا به روز بیدارند ۵

ز کوی خود من آزرده را به جور مران
که شرط نیست که آزرده را بیازارند ۶

چهار سوی جهان موج خون دل بگرفت
ز بس که مردم چشمم سرشک می بارند ۷

تو گرچه آتش جانی و برق دلسوزی
بیا که سوختگانت به جان خریدارند ۸

چو جان سپردنی ست ای جلال! آخر کار
همان بِه است که در پای دوست بسپارند ۹