این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر به توصیف معشوق و زیباییهای او میپردازد. از ویژگیهای ظاهری مانند خال عنبرین و غمزههای کمینگر تا تشبیه صورت معشوق به خرمن گل و مقایسهی جمال او با خورشید، همه نشاندهندهی عشق و شیفتگی شاعر است. همچنین، شاعر از تأثیر این عشق بر خود میگوید که چگونه عقل و دین را فراموش کرده و تنها به وصال معشوق میاندیشد.
متن دارای مفاهیم عاشقانهی عمیق و استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از ابیات مانند 'ترک جان بابت کمین باشد' یا 'کار ما ترک عقل و دین باشد' ممکن است نیاز به درک بیشتری از مفاهیم عرفانی و عاشقانهی ادبیات فارسی داشته باشند.
شماره ۸۷ - هر که را خال عنبرین باشد
گر کند ناز، نازنین باشد ۱
غمزه ات چون کمین کند بر خلق
ترک جان بابت کمین باشد ۲
روی تو خرمن گلی ست کز او
خرمن ماه خوشه چین باشد ۳
تا ترا کار قصد جان و دل است
کار ما ترک عقل و دین باشد ۴
شیوه دلبری همان باشد
غایت عاشقی همین باشد ۵
در سماعی که عشق بازان را
بزم پرآه آتشین باشد ۶
آستین برفشان که بهر نثار
همه را جان در آستین باشد ۷
پیش رخساره منوّر تو
روی خورشید بر زمین باشد ۸
آفرین بر جمال تو که بر او
ز آفریننده آفرین باشد ۹
با تو ما را به مرغزار بهشت
خود چه پروای حور عین باشد ۱۰
ای که عار آیدت ز وصل جلال
گل نه با خار همنشین باشد؟ ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.