شماره ۶۱ - بویی ز سر زلف به عالم نفرستاد

بویی ز سر زلف به عالم نفرستاد
کاندر پی او قافله غم نفرستاد ۱

تا طرّه او روز جهان را به شب آورد
مهتاب رخش نور به عالم نفرستاد ۲

فریاد من از دست طبیب است که دانست
احوال دل ریشم و مرهم نفرستاد ۳

گفتیم قدم رنجه کند بر سر بیمار
مردیم و کسی نیز به ماتم نفرستاد ۴

بر دست صبا بویی از آن زلف دلاویز
می گفت که بفرستم و آن هم نفرستاد ۵

در بادیه از تشنگی ام جان به لب آمد
و او شربتی از چشمه زمزم نفرستاد ۶

نقش رخ او حیف که بر جان جلال است
کس حور بهشتی به جهنّم نفرستاد ۷