شماره ۱۷ - هر آن نفس که نه با دوست می زنی باد است

هر آن نفس که نه با دوست می زنی باد است
خنک دلی که به دیدار دوستان شاد است ۱

مگر تو حور بهشتی بدین لطافت و حسن
که این جمال نه در حدّ آدمیزاد است ۲

من آن نِیَم که به سختی ز یار برگردم
که ترک صحبت شیرین نه کار فرهاد است ۳

کسی که عیب هوایی کند که در سر ماست
مگر هوای کسی در سرش نیفتاده است ۴

ز پند خلق زیادت همی شود سوزم
که نزد آتش ما پند دوستان باد است ۵

تو سست عهدی آن یار بی وفا بنگر
که جان ز ما ستد و دل به دیگری داد است ۶

اگر تو تیغ زنی جان خود سپر سازم
که جور دوست چو بر دوستان رود داد است ۷

کسی که دل به تو بست از جفای دهر برست
که هر که بنده تست از دو عالم آزاد است ۸

جلال! وقت غنیمت شمار و صحبت یار
بنای عمر ببین تا چه سُست بنیاد است ۹