شماره ۱۶ - این چه شمع است که در مجلس مستان برپاست

این چه شمع است که در مجلس مستان برپاست
وین چه شور است که از باده پرستان برخاست ۱

این چه نور است که اندیشه در و حیران است
آن نه روی است که آن آینه لطف خداست ۲

دی به سودای تو در باغ گذر می کردم
راستی سرو به بالای تو می ماند راست ۳

من و پروانه اگر چند در آتش باشیم
کار پروانه که از شمع جدا نیست جداست ۴

گرچه از زلف توام شام بلا روی نمود
هم ز حسنش اثر صبح سعادت پیداست ۵

کی به دست من درویش فتد خاک رهت
زان که یک ذرّه از آن ملک دو دنیاش بهاست ۶

برود جان جلال از تن و عشقت نرود
تازه آن گلبن عشقی که چنین پابرجاست ۷