شماره ۱۲ - حدیث عشق میسّر کجا شود به کتابت

حدیث عشق میسّر کجا شود به کتابت
که نام عشق بسوزد سر قلم ز مهابت ۱

زهی سعادت آن کس که پای بند کسی شد
بریده از همه پیوند و خویش و اهل و قرابت ۲

به شب رسید دگر بار روزم از غم هجران
بسان تیغ شود موی بر تنم ز صلابت ۳

برآر کامم از آن لعل بی کرشمه و ابرو
که خود سؤال گدا را چه حاجت است کتابت ۴

دهد فروغ جمال جهان فروز تو هر روز
جهان فروزی خود را به آفتاب نیابت ۵

میان عاشق و معشوق شهوتی ست نظر را
کز آب دیده خونین کنند غسل جنابت ۶

جلال اگرچه همیشه دعای وصل تو خواند
ولی چه سود که مقرون نمی شود به اجابت ۷