شماره ۳ - چون پریشان می کند آن زلف عنبربیز را

چون پریشان می کند آن زلف عنبربیز را
در جهان می افکند آشوب و رستاخیز را ۱

گر ز پیش چهره زیبا براندازد نقاب
ترسم آشوب رخش بر هم زند تبریز را ۲

ور کند بازوی خود رنجه به خون چون منی
من نهم گردن به طاعت زخم تیغ تیز را ۳

پیش از آن کز گریه جانم بر لب آید گو بکن
گر دوایی می کند این اشک خون آمیز را ۴

چون به دستم نیست از پیوند او سررشته ای
می کنم با زلف او پیوند دست آویز را ۵

یک کرشمه گو بکن با جان مشتاقان خود
تا نبیند از دو چشم عاشقان خونریز را ۶

باد بگذشت و ز بوی دوست جانم تازه کرد
خود که گرداند عنان آن باد عنبربیز را ۷

بر در شیرین چو فرهادش گدایی خوشتر است
از سریر پادشاهی خسرو پرویز را ۸

تا ببینی شور مدهوشان فروخوان ای جلال!
در سماع عاشقان این شعر شورانگیز را ۹