شماره ۱۱ - سالها گوشه غم بود دل ریش مرا

سالها گوشه غم بود دل ریش مرا
باز عشق آمد و افکند به تشویش مرا ۱

صورت شیخ گرفتم بنظر جلوه نداشت
بعنایت نظری ای بچه درویش مرا ۲

با کمند سر زلفت همه چشم است بچشم
مردم ارنام کند صوفی بدکیش مرا ۳

نیمه جانی بستن از من و عذر مپذیر
که گمان نیست که مقدی هله زین پیش مرا ۴

همه شور است که افکنده لبانت بعراق
ای همه شور نگاهی بدل ریش مرا ۵

باز کن طره چل تار که از یاد برفت
ذکر صد دانه زهاد کچ اندیش مرا ۶