شماره ۷ - به دست خویش چهل صبح بامداد الست

به دست خویش چهل صبح بامداد الست
ندید تخم گای تا نکشت در گل ما ۱

چه ماه بود که از آسمان فرود آمد
نشست خوش متمکن به برج منزل ما ۲

ملک که بود که افتاد در چه بابل
چه سحرهاست در این قمر چاه بابل ما ۳

چه موج ها که پیاپی همی رسد هر دم
ز جوش و جنبش دریای او به ساحل ما ۴

هزار نقش به یک لحظه می پذیرد دل
ببین چه نقش پذیر است قلب قابل ما ۵

به هر گره که وی از زلف خویش بگشاید
از او گشاده شود صد مشکل ما ۶

اگر ز حضرت ما آرزوی مقبولیست
بیاز هندوی او شو که هست مقبل ما ۷

چو مغربی نظر از عین کائنات بدوز
اگر کمال طلب میکنی ز کامل ما ۸