بخش ۱۴ - حکایت

سیه دل امیری، شبی خفت مست
سحر بر سرش سقف ایوان نشست ۱

به کیفر کمر بست استیزه اش
نیامد برون استخوان ریزه اش ۲

فقیری در آن شب به صحرا بخفت
چو شد روز، آن ماجرا دید و گفت ۳

برین بنده فرض است چندین سپاس
که ایوان چرخ است محکم اساس ۴

ز ویرانی ایمن بود پایه اش
فراغت توان خفت در سایهاش ۵

نیرزد به این رنج قصر بلند
شبی نیم راحت، سحرگه گزند ۶

ندارم تمنای ایوان و کاخ
نیم تنگدل، از زمین فراخ ۷

که باران و خورشید پرتوفکن
نه چون خشت و سنگ است پیکر شکن ۸