خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که در آن شاعر از ناتوانی در یافتن شنونده‌ای که درد و شور او را درک کند، شکایت می‌کند. او از زبان و بیان خود برای جلب توجه استفاده می‌کند و امیدوار است که شنونده‌ای پیدا شود که به ندای دل او گوش دهد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۳۲۷ - نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟
نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟
زبان فهمی نمی یابم، که از دل وا کند گوشی ۱
نمک ریزد به دامن داغ دل را پرده ی گوشش
اگر بلبل به این گلبانگ شور افزا کند گوشی ۲
زبان ای خامهٔ شیرین نوا، خامش چرا داری؟
شلایین نغمه ای بردار، تا شیدا کند گوشی ۳
به تقلید سخن چون طوطیان از نطق می لافد
زبان آموز احمق، کاشکی پیدا کند گوشی ۴
زبان فهمی نمی یابم، که از دل وا کند گوشی ۱
نمک ریزد به دامن داغ دل را پرده ی گوشش
اگر بلبل به این گلبانگ شور افزا کند گوشی ۲
زبان ای خامهٔ شیرین نوا، خامش چرا داری؟
شلایین نغمه ای بردار، تا شیدا کند گوشی ۳
به تقلید سخن چون طوطیان از نطق می لافد
زبان آموز احمق، کاشکی پیدا کند گوشی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۲۶ - ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی
گوهر بعدی:شماره ۳۲۸ - ببین که هست لبم، بلبل بهار خطی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
