خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از دردها و رنج‌های خود می‌گوید و آرزو می‌کند که مانند دیگران نسبتی جعلی داشت تا از غم‌های دنیا رها می‌شد. او از داغ‌های روی دل و اشک‌هایش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که غم‌هایش ریشه در نسب نامهٔ آدم دارد.
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و غم‌انگیز است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند درد و رنج نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۶۲ - شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
داغها بر جگر، از الفت مرهم دارم ۱
نسبم کاش چو یاران دگر جعلی بود
غم عالم ز نسب نامهٔ آدم دارم ۲
داغها بر جگر، از الفت مرهم دارم ۱
نسبم کاش چو یاران دگر جعلی بود
غم عالم ز نسب نامهٔ آدم دارم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۱ - صبوحی می کند تکلیف، کز می کام بردارم
گوهر بعدی:شماره ۲۶۳ - خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
