شماره ۲۴۵ - نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش

نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش
رهین منّتم، از زشتی زمانه خویش ۱

به دیر و کعبه نیارم سر نیاز فرود
مرا که خاک مراد است، آستانهٔ خویش ۲

خوش است بلبلم از عیش جاودانهٔ خویش
که دارم از گره بال خویش، دانهٔ خویش ۳

شراب در نظر مستیم سراب نماست
لبم تر است ز شادابی ترانهٔ خویش ۴