خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عاشقانه و احساسی، بیانگر درد دوری و تنهایی شاعر در غم معشوق است. او از شب‌های سخت و فراموشی معشوق شکایت می‌کند.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غم‌انگیز است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از اصطلاحات شعری کلاسیک ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۲۲۰ - آن راحت جان و دل شیدایی من
آن راحت جان و دل شیدایی من
گویا ز خدا خواست جگر خایی من ۱
شب های غمت نگفت چون می گذرد
یک روز نکرد یاد تنهایی من ۲
گویا ز خدا خواست جگر خایی من ۱
شب های غمت نگفت چون می گذرد
یک روز نکرد یاد تنهایی من ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - نه قصّهٔ سرسری، نه بازی ست سخن
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - ای دیدهٔ زار من چه خواهی کردن؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
