خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از عشق و فقر سخن می‌گوید، با اشاره به زلف یار و صدف دل، و از خاکی کردن مشت در کاسهٔ دهر به نشانهٔ قناعت و همّت بلند.
مفاهیم عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق از موضوعاتی مانند قناعت و همّت فقر نیاز به تجربهٔ زندگی بیشتری دارد.
شماره ۲۰۰ - جان در سر زلف تابناکی کردم
جان در سر زلف تابناکی کردم
دل را صدف گوهر پاکی کردم ۱
از همّت فقر خانه پرداز، حزین
در کاسهٔ دهر، مشت خاکی کردم ۲
دل را صدف گوهر پاکی کردم ۱
از همّت فقر خانه پرداز، حزین
در کاسهٔ دهر، مشت خاکی کردم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۹ - عشق تو کلیم طور سینای دلم
گوهر بعدی:شماره ۲۰۱ - حال دل آسوده دلان سوخت دلم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
