خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن شعری که در آن ابر به کوهستان می‌آید و بهار با رنگ‌های گلگون به گلزار قدم می‌گذارد. شاعر از زاهد می‌خواهد که یک جام شراب بنوشد، زیرا توبه کردن بار سنگینی بر دل است.
متن شامل مفاهیم عرفانی و اشاره به شراب است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب یا نیاز به توضیح داشته باشد. همچنین، درک عمیق‌تر شعر نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۰ - ابر آمد و سینه را به کهسار نهاد
ابر آمد و سینه را به کهسار نهاد
گلگون بهار، پا به گلزار نهاد ۱
یکبار بکش رطل گرانی، زاهد
از توبه نمی توان به دل، بار نهاد ۲
گلگون بهار، پا به گلزار نهاد ۱
یکبار بکش رطل گرانی، زاهد
از توبه نمی توان به دل، بار نهاد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - شاهنشهی خلق جهان نتوان کرد
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - خنگ تو به کوهِ عالی ارکان ماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
