شماره ۳۸۵ - در دیده مرا بی تو پریشان نظری بود

در دیده مرا بی تو پریشان نظری بود
خونابهٔ آغشته به لخت جگری بود ۱

در دام تو افشاندم و آزاد نشستم
اسباب گرفتاری ما مشت پری بود ۲

چون شمع ز سرمایهٔ هستی به بساطم
سامان سبک خیزی آه سحری بود ۳

جز گوشهٔ امن دل ارباب توکل
هر جا که گرفتیم خبر، شور و شری بود ۴

جمعیّت خاطر نشد آماده حزین را
هر پاره دلش درکف بیدادگری بود ۵