شماره ۳۸۴ - امشب که دل در آتش آن گلعذار بود

امشب که دل در آتش آن گلعذار بود
هر موی بر تنم رگ ابر بهار بود ۱

غافل نمود چهره و دیدار، رو نداد
چشمی که داشتم به ره انتظار بود ۲

محرومی وصال همین در فراق نیست
تا یار بود دیده به حیرت دچار بود ۳

امروز طبع در پی فکر بلند نیست
شهباز ما همیشه همایون شکار بود ۴

آن شاخ گل ز حال که پرسد درین چمن؟
چون من هزار عاشق بی اعتبار بود ۵

ای گریه گرد غم ننشاندی چه فایده؟
بسیار خاطرم به تو امّیدوار بود ۶

نبود به غیر سینهٔ خونین دلان حزین
دشتی که لاله اش جگر داغدار بود ۷