بخش ۲۲ - دعوی طاوسی کردن آن شغال کی در خم صباغ افتاده بود

وان شَغالِ رنگْ‌رنگ آمد نَهُفت
بر بُناگوشِ مَلامَت‌گَر بِگُفت ۱

بِنْگَر آخِر در من و در رنگِ من
یک صَنَم چون من ندارد خود شَمَن ۲

چون گُلِسْتان گشته‌ام صد رنگ و خَوش
مَر مرا سَجْده کُن از من سَر مَکَش ۳

کَرّ و فَرّ و آب و تاب و رَنگ بین
فَخْرِ دنیا خوان مرا و رُکْنِ دین ۴

مَظْهَرِ لُطْفِ خدایی گشته‌ام
لوحِ شَرحِ کِبْریایی گشته‌ام ۵

ای شَغالان هین مَخوانیدم شَغال
کِی شِغالی را بُوَد چندین جَمال؟ ۶

آن شَغالان آمدند آن جا به جمع
هَمچو پَروانه به گِرداگِردِ شمع ۷

پَس چه خوانیمَت؟ بِگو ای جوهری
گفت طاوسِ نَرِ چون مُشتری ۸

پس بِگُفتَندَش که طاوسانِ جان
جِلْوه‌ها دارند اَنْدَر گُلْسِتان ۹

تو چُنان جِلْوه کُنی؟ گفتا که نی
بادیه نارَفته چون کوبَم مِنی؟ ۱۰

بانگِ طاووسان کُنی؟ گفتا که لا
پس نه‌یی طاووس خواجه بُوالْعَلا ۱۱

خِلْعَتِ طاووس آید ز آسْمان
کِی رَسی از رنگ و دَعوی‌ها بِدان؟ ۱۲